Friday, March 23, 2012

सावली क्षणाची

सावलीत क्षणाच्या एका
स्वप्न माझे भुलून गेले
त्या सावलीच्या आड लपुनी
मीच माझे अस्तित्व विसरले
काळ नव्हता वेळ नव्हता
होती फक्त थंड सावली
हाच एक आधार जन्माचा
हेच समजून बसले
होते विश्व तिचेही
कधीच समजले नाही
निसर्गाच्या किंयेभोवती
प्रीत माझी भरकटली
रूप माझे लक्ख प्रकाशी
उबवित मजला होते
आसवांच्या त्या शब्दांना
जगन शिकवीत होते
जीवनाच्या त्या उदाहरणाला सोद्वयचेच होते
सुटणे सोपे नव्हते
तरी सूत्र शोधत होते ...

              रुपाली गणेश आगवणे


     

तथ्य

तथ्य होत तुझ्या सांगण्यात
उमगते आहे मला
निखाऱ्यावर पोळलेले पावूल
हिंदोळे घालतंय मनाला
जगात नसत कुणी कुणाचे
हेच खर असत
विश्व्मित्राच्या चाहुलीला
मन नेहमीच भुलत
चुकीची कबुली देत
आसू माझे ओझारतात
तुझ्या कुशीत तोंड लपवून
तेही सावरू पाहतात
का हा माझ्या आयुष्याचा
असा खेळ होतोय ?
उतरायचं नाही मला त्यात
पण डाव चढवावा लागतो
होते जे जे मज पाशी
ते सर्व हरून बसले
शक्य नाही मला आता
पूर्वीसारखे जगणे
कारण माझे सर्व आधार
मी काळात झोकून दिलेत

           रुपाली गणेश आगवणे


     

अस्तित्व


या अजनबी दुनियेत
कोण कोणाचे असते
क्षणभर आपलेसे वाटते
अस्तित्वात मात्र ते कधीच आपले नसते

आयुष्यभर नेहमीच एकटेच
पुढे जायचे असते
कारण आपल्या यशाचे मोरपीस
सर्वांनाच हवे असते

प्रेम जडताना कुणावर
एकावरच जद्वायाचे असते
कारण त्या प्रेमाच्या जोरावर
आयुष्य साकारायचे असते

माणसाचा माणसावर विश्वास
जडला पाहिजे
पण विश्वासाची काळी उमल्ण्याआधी
तोडून टाकायची नसते

                  रुपाली गणेश आगवणे


ऋतू

उन्हातील शांतता अलुभावायची असते
त्यातील दाह सहन करायचा असतो
पण डोक मात्र शांत ठेवायचं असत

पावसातील पाण्यात भिजायचं असत
कडक उन्हातले मृगजळ मात्र
कधीच विसरायचं नसत

हिवाळ्यात उब शोधायची असते
पण शेकोटीजवळ बसताना
उन्हाळ्याची आठवण ठेवायची असते




                   रुपाली गणेश आगवणे


स्त्रीच आयुष्य

स्त्रीच आयुष्य एक रांगोळी
जी काढते ती आपल्या मनासारखी
पण रंग त्यात भरत दुसराच कुणीतरी
अनोळखी पुरुषी त्याच्या मानासाठी

स्त्रीच आयुष्य एक मधाची पोळी
आयुष्यभर ज्यात ती मनाची गोडी भरते
पण रस त्याचा लुटतो दुसराच कुणीतरी
त्याच्या इच्छेने , त्याच्या तृप्तीसाठी

स्त्रीच आयुष्य एक कोरा कागद
ज्यावर  ती इच्छेने लिहू शकत नाही
पण त्या कागदावर लिहित दुसरच कुणीतरी
त्याच्या मनातील कल्पनांना वाव देण्यासाठी

स्त्रीच आयुष्य असते एक सुरवंट
जे होते कधीतरी एक फुलपाखरू
मन त्याच जडत एका फुलावर
तेही सोडून द्याव लागत कुटुंबाच्या मानासाठी ...
          
 
 
                            रुपाली गणेश आगवणे
 

अनोळखी

कोणास माहित कोण कोणाच्या आयुष्यात  असेल
कुठेतरी दूर आपलीच वाट पहाट असेल
जवळ असूनही कदाचित दूर भासत असेल
मनाच्या वस्तीत असूनही कुठे दूर राहत असेल
पण एके दिवशी तो नकीच माझ्याजवळ असेल
जीवनच्या ह्या सागराला भक्कम किनारा लाभेल
मनातील आठवणीना मग कदाचित नवी पालवी फुटेल
फुटली तर फुटली , त्याचा सुंगध फक्त माझ्या मनातच पाझरेल
पण त्या पाझार्ण्याला  सुधा बंधनाची साखळी असेल
कारण जीव लावणार कुणीतरी जिवलग असेल ...

                  रुपाली गणेश आगवणे



प्रीती

तुझ्या प्रीतीच्या सुगंधात न्हाले मी
तृप्तीचा आनद आकंठ प्यायले मी
तुझ्या गुलाबी सहवासात रमले मी
हर्षाचे धुंद सावलीत बुडाले मी

जन्मोजन्मी तुझ्या साथीची अपेक्षा करेन मी
क्शोक्षणी तुझ्याच हृदयात वसेन मी
कुठल्या अशा जगत विसरले स्वतःस मी
जिंकून ही तुला आज हरले आहे मी

कवितांच्या दुनियेत गुरफटून गेले आहे मी
थरथरत्या ओठांवरच शुष्क मौन विसरून गेले मी
आशेवर जगण्यास झुरून गेले आहे मी
आयुष्य असच काढायचं ठरवलं आहे मी
                       
                                                   रुपाली गणेश आगवणे

उणीव

मैत्रीच्या वाटेवर कुठेतरी चुकतो
मनात नसताना दुसरीकडे विसाव्यास थांबतो
हृदयात असत खूप पण हसू ओठावरच रुसून बसत दूर
चूक कबूल करत मन रडत असत
वाट शोधण्यास कुठे वाऱ्यावर हेलकावत असत
तूच येशील समजूत काढायला , वाट पाहत असत
तुझ्यात परत सामावण्यास आतुरलेल असत
डोळ्यातला दवबिंदुंची पहाट झालेली असते
फक्त तुझ्याच एका आशेची उणीव तिथे भासते ..

                           रुपाली गणेश आगवणे

अबोला



चांदण्या राती कधी
एक तारा तुटला,
दोन जीवांच्या हृदयात
प्रेमाचा सूर छेडला ,
अबोल असे ते प्रेम
फक्त नयना पुरतेच मर्यादित
कधीतरी त्याला
जगत वावरण्यास दाद का मिळेल ?
व्यक्त न करता ते मनातच राहील?
थोड्या दिवसांचा तो नयन प्रवास
हृदयापर्यंत पोहचेल का ?
आणि त्याचं प्रेम त्यांना मिळेल का ?
स्वप्न त्यांच्या घराचं
दोघातच अपूर्व स्नेहाच
अशा आगळ्या प्रितीचे
खरच पूर्ण होईल का ?



           रुपाली गणेश आगवणे


समजूत

विसरून जाईन मी सर्व
अस किती दिवस मी मनास सांगू ?
पण मनातली तुझी ओढ
मी कशी स्वतःस लपवू ?
हिम्म्तीचा आवंढा गिळून
मनास मी सावरते
दुसऱ्यासाठी जगायचे
म्हणून मी जगत राहते
नको नको त्या आठवणीने
नैनकडा पानवते
दुख दुसऱ्यास दाखवू नये
हि जाणीव ठेवून
हसत मौज करत
आतल्या आत रडत राहते ...


        रुपाली गणेश आगवणे

शून्य

शून्य

जीवनाची पाढे मोजत
आयुष्य रेटत आहे
अनुभवाच्या गुणाकाराने
शहाणपण वेचत आहे
पाढ्यांच्या शेवटी शुण्यालाच किमत असते
कारण तुडुंब भरलेल्या तळ्य्सारखी
त्याची चव असते
सांगून न सांगून कुणा सांगू शुण्य्व्यथा
जीवनातल्या याशोपायाशी
त्यातच उडी घ्यावी लागते
शून्या शून्यातून माणसाची
किंमत कळत असते
कारण म्हातारपणी त्याला
तेवढीसुद्धा किंमत नसते...


                  रुपाली गणेश आगवणे


निर्णय

निर्णय कसा घेवू हे  मलाच माझे कळत नाही
वाटा आहेत दोन पण जावू कुठे उमगत नाही
कसा  हा विचार माझ्या मानस टोचून जातो
इच्छा नसतानाही मला विचार करायला लावतो
चुकते आहे मीच माझी कळते आहे मला
सावरायचं म्हटलं मनास तरी पावूल पुढ पडतय
क असा प्रसंग मला बावरून सोडतोय
दोन्ही मार्गावर माझी तेवढीच गरज आहे
एक आहे मज जीवन तर दुसर आहे त्याच
कोणाच्या जीवनाची मी जास्त चिंता करू
दुसऱ्यासाठी जगू का स्वतःसाठी जगू ?
कदाचित स्वतःसाठी जगण्यपेक्षा दुसऱ्या साठी जगण्यात जास्त आनंद मिळतोय
म्हणून पावूल वळत नसाल तरी मन त्याच दीशेला भूलताय
दोन्ही मार्गात मला कधीच फरक वाटला नाही
पण दुसर्यांना त्यात फाररर अंतर दिसतंय
आता मी अश्या ठिकाणी पोहचले आहे कि
निर्णय कसा घेवू हे मलाच माझे कळत नाही .....

              रुपाली गणेश आगवणे

कविता

कविता !!
काय  अर्थ असेल या शब्दाचा
कदाचित ,
क काव्याचा
वि विकासाचा
ता तालाचा
कविता म्हणजे
मनातील सुखाची , दुखाची  जाणीव
हृदयातील भावना
कोनाबाद्दल्चे अबोल प्रेम
मनातल्या विचारांची न सांगता येणारी चलबिचल
कागदावर हलकी करणे ....


                   रुपाली गणेश आगवणे

 

स्वप्न

स्वप्नाच्या ह्या जगात कुणीतरी स्मरावे
विसरुनी वाट क्षणाची आपलेसे करून जावे
वास्तवात जगण्यापेस्क्षा मला स्वप्नातच घेवूनच जावे
कारण स्वप्न्फुलांचा सुगंध फक्त
आपल्या दोघांपुरताच दरवेळ
मार्गात जरी आली काटेरी कुंपणे
तनी  टोचता काटे प्रेम दरवेळ नयनी
त्या नयनाच्या ओघात , मी दुख माझे भुलेन
क्षणासाठी का होईना भूतकाळ माझा विसरेन
फक्त तू आणि मी आणि आपले ते स्वपन
विसरून मोह जगाचा ,तारांगणी घुमावे
चिमुकला तो संसार , चिमुकले ते विचार
विचारायच्या डोहातच मग गुंफायचे मनास
स्वप्न अधांतरीत सफल कधी होईल का ?
का कधीच नाही , स्वप्न हे स्वप्नच राहील...
                  रुपाली गणेश आगवणे

मीच माझी एकटी

मीच माझी एकटी पुन्हा राहीन ह्या जगात 
तुही सोडून जाशील मज ह्या फसव्या विश्वात
 
का हा मोह चढला मझं स्नेहाच्या ह्या  दर्पणाचा
जीव गुंतला गेला माझा मैत्रीच्या ह्या प्रवाहात
 
जन्मोजन्मी तुझ्या हाताची गरज मला भासेल
कधीतरी मन मोकळे करण्यास उणीव तुझी जाणवेल
 
कुठे असेन मीच माझी कल्पना हि करवत नाही
पण तुझ्य्साठी राखलेला हृदयातील कप्पा कधीच बंद होणार नाही
 
मनाच्या चाल्बिचालीतून सावरणार मला कोण
तुझ्यावाचून माझ्या प्रश्नांना नेहमीच राहणार प्रश्नचिन्ह
 
एक एक करता करत दिवस जात आहेत
काळाचे हे घड्याळ मनाचे ठोके चुकवत आहेत
 
कधीतरी हे घड्याळ बंद आपल्यासाठी होणार आहे
निसर्गाला विसरून आपला वसंत रिमझिमणार आहे
 
त्या दिवसाच्या कल्पनेने मन माझे ..
नको कल्पना त्या दिवसाची , विरह तुझा मज जमणार नाही
 
मनात आहे विश्वास नक्की भेटू भविष्यातहि
फक्त विसरू नको भूतकाळातील ही सखी
 
 
रुपाली गणेश आगवणे

मृगजळ

मृगजळ
श्वासात माझ्या फुलला आज
ऋतू हिरवा वसंत
बहरले रूप माझे
मन झाले सुंगधीत
कुणाची ती ऐच्छिक साद
गुंतली माझ्या कानी
मज कळेना कोण
आहे तो अनोळखी
भेटीस त्याच्या आता
झाले मी आतुर
मन सावरेना मानस
झाले मी बेधुंद
नजरे समोर येताच 
सावली तयाची
अनावर झाले डोळे
तृप्तीकाल्पनेने
परतुनी पाहता मागे
की घडले असे ते
आशेची माल तुटून
मृगजळ हाती पडले
    रुपाली गणेश आगवणे

भावविश्व

तुझ्या डोळ्यात पहिली मी
स्वप्नांची हिरवीगर्द बह्र्वेल
अन ,
त्या मोहक वेलीवर 
माझ्या मूक कामानाचे फुल
फुलायला अधीर
आयुष्याचा कोंडमारा झाला तरी
अस्तित्वाच्या चाहुलीने
माझ भावविश्व सूर्यास्ताच्या तेजाप्रमाणे चकाकते
सूर्योदयाचा गर्भ वाढवत...

  रुपाली गणेश आगवणे