Friday, March 23, 2012

सावली क्षणाची

सावलीत क्षणाच्या एका
स्वप्न माझे भुलून गेले
त्या सावलीच्या आड लपुनी
मीच माझे अस्तित्व विसरले
काळ नव्हता वेळ नव्हता
होती फक्त थंड सावली
हाच एक आधार जन्माचा
हेच समजून बसले
होते विश्व तिचेही
कधीच समजले नाही
निसर्गाच्या किंयेभोवती
प्रीत माझी भरकटली
रूप माझे लक्ख प्रकाशी
उबवित मजला होते
आसवांच्या त्या शब्दांना
जगन शिकवीत होते
जीवनाच्या त्या उदाहरणाला सोद्वयचेच होते
सुटणे सोपे नव्हते
तरी सूत्र शोधत होते ...

              रुपाली गणेश आगवणे