तथ्य

तथ्य होत तुझ्या सांगण्यात
उमगते आहे मला
निखाऱ्यावर पोळलेले पावूल
हिंदोळे घालतंय मनाला
जगात नसत कुणी कुणाचे
हेच खर असत
विश्व्मित्राच्या चाहुलीला
मन नेहमीच भुलत
चुकीची कबुली देत
आसू माझे ओझारतात
तुझ्या कुशीत तोंड लपवून
तेही सावरू पाहतात
का हा माझ्या आयुष्याचा
असा खेळ होतोय ?
उतरायचं नाही मला त्यात
पण डाव चढवावा लागतो
होते जे जे मज पाशी
ते सर्व हरून बसले
शक्य नाही मला आता
पूर्वीसारखे जगणे
कारण माझे सर्व आधार
मी काळात झोकून दिलेत

           रुपाली गणेश आगवणे